Διαφήμιση
Άρθρο: Λιπώδης διήθηση του ήπατος. PDF Εκτύπωση E-mail

Λιπώδης διήθηση του ήπατος.

 

Με τον όρο λιπώδης διήθηση του ήπατος, εννοούμε αυτό ακριβώς που η ονομασία της πάθησης αυτής από μόνη της υποδηλώνει, δηλαδή την εναπόθεση λίπους εντός των ηπατικών κυττάρων του ασθενούς.

Εικόνα 1.

Το λίπος το οποίο εναποτίθεται στο ήπαρ, είναι κυρίως υπό τη μορφή τριγλυκεριδίων και λιγότερο συχνά υπό τη μορφή άλλων λιπιδίων και συνήθως είναι αποτέλεσμα ενός από τους κάτωθι αιτιολογικούς παράγοντες:

Α. Κατάχρηση οινοπνευματωδών ποτών (πάνω από 10 oz την εβδομάδα).

Β. Σακχαρώδης διαβήτης.

Γ. Παχυσαρκία.

Δ. Υπέρ-χοληστεριναιμία / Υπέρ-τριγλυκεριδαιμία.

Ε. Μεταβολικό σύνδρομο (υποθυρεοειδισμός κτλ.).

Ζ. Φάρμακα.

Η λιπώδης διήθηση του ήπατος, δηλαδή η εναπόθεση των λιπιδίων εντός των κυττάρων του ήπατος, συνήθως είναι εντελώς ασυμπτωματική και γίνεται αντιληπτή από τον ιατρό του ασθενούς τυχαία, όταν κατά τη διάρκεια ενός ετησίου ιατρικού check-up, ο ασθενής βρεθεί να έχει ανεβασμένες τις τρανσαμινάσες του σε χαμηλό βαθμό, συνήθως διψήφιο και κυρίως την SGPT.

Η αύξηση αυτή των τρανσαμινασών, εμμέσως πλην σαφώς, υποδηλώνει ενδοηπατική φλεγμονή ως αποτέλεσμα της λιπώδους διηθήσεως.

Στην περίπτωση αυτή, το επόμενο σύνηθες διαγνωστικό test που θα πρέπει να ορίσει ο ιατρός για τον ασθενή του και προκειμένου να αποδειχθεί ότι πάσχει από λιπώδη διήθηση του ήπατος, είναι ένας υπέρηχος άνω κοιλιάς, κατά τον οποίον είναι δυνατή η απεικόνιση του λίπους στο ήπαρ του ασθενούς.

Άλλες φορές, ίσως και τις πιο πολλές, η λιπώδης διήθηση του ήπατος δεν συνοδεύεται από φλεγμονή οπότε και δεν συνυπάρχει αυτή η αύξηση των τρανσαμινασών.

Στις περιπτώσεις αυτές, η διάγνωση της λιπώδους διηθήσεως του ήπατος, συνήθως γίνεται όταν σ' έναν έλεγχο της άνω κοιλίας με υπέρηχο για τη διερεύνηση κάποιων συμπτωμάτων που μπορεί να έχει ο ασθενής, όπως παραδείγματος χάριν επιγαστραλγία, εμέτους και μετεωρισμό και που μπορεί να είναι σχετικά ή άσχετα με την πάθηση αυτή, ανευρίσκεται λίπος στο ήπαρ.

Αν και είναι γνωστοί οι αιτιολογικοί  “προδιαθεσικοί”  παράγοντες που βάζουν κάποιον σε κίνδυνο να πάθει λιπώδη διήθηση του ήπατος, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, λίγα είναι γνωστά για το παθοφυσιολογικό υπόβαθρο της νόσου αυτής.

Σήμερα υπάρχουν μόνο πιθανά σενάρια για το υπόβαθρο αυτό που μιλούν για:

Α. Μειωμένη βήτα – οξείδωση των λιπαρών οξέων στα μιτοχόνδρια των ηπατικών κυττάρων.

B. Αυξημένη ενδογενή σύνθεση των λιπαρών οξέων στα ηπατικά κύτταρα.                                                                                                                                                

Γ. Αυξημένη ενδογενή μεταφορά των λιπαρών οξέων στα ηπατικά κύτταρα.                                                                                                                                              

Δ. Αδυναμία μετατροπής των τριγλυκεριδίων σε πολύ χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνες (VLDL) και την έξοδο τους από τα ηπατικά κύτταρα.

 

Στην Ελλάδα η λιπώδης διήθηση του ήπατος χωρίς τη συνύπαρξη φλεγμονής (steatosis) προσβάλει το 25% του γενικού πληθυσμού (ένας στους 4).

Είναι μια καλοήθης κατάσταση, ασυμπτωματική ως επί το πλείστον, εφόσον δεν συνυπάρχει φλεγμονώδης καταστροφή των ηπατικών κυττάρων, με πολύ καλή πρόγνωση και δεν χρήζει παρακολούθησης, καθώς σπανιότατα μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω επιπτώσεις στον ασθενή.

Η συνύπαρξη όμως της λιπώδους διηθήσεως με ενδοηπατική φλεγμονή και αύξηση των τρανσαμινασών (steatohepatitis) είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση και βαθμίδα της παθήσεως αυτής, η οποία εν καιρώ, μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη καταστροφή του ήπατος με κίρρωση και τα επακόλουθά της.

Οι περισσότεροι ασθενείς με λιπώδη διήθηση του ήπατος, ακόμη και αυτοί στους οποίους συνυπάρχει ηπατική φλεγμονή, είναι εντελώς ασυμπτωματικοί και η διάγνωση ορίζεται εντελώς τυχαία όπως αναφέραμε προηγουμένως.

Τα κυριότερα συμπτώματα της πάθησης αυτής, όταν αυτά υπάρχουν, είναι μη τυπικά και συνήθως έχουν να κάνουν με γενική καταβολή και αδιαθεσία, ή σπανιότερα επιγαστραλγία ως αποτέλεσμα ηπατομεγαλίας και διάτασης της ηπατικής κάψας από την υπερβολική εναπόθεση λίπους εντός των κυττάρων του ήπατος.

Αργότερα και αν η πάθηση αυτή εξελιχθεί μετά από χρόνια (συνήθως 30) σε κίρρωση του ήπατος, μπορούν να κάνουν την εμφάνιση τους συμπτώματα σχετικά με την κίρρωση, όπως παραδείγματος χάριν ασκίτης (συγκέντρωση ενδοκοιλιακού υγρού) οιδήματα στα κάτω άκρα, ίκτερος, πυρετός, γυναικομαστία κτλ.

Η θεραπεία της πάθησης αυτής είναι συνδεδεμένη με τον αιτιολογικό “προδιαθεσικό” παράγοντα που την προκάλεσε.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε, ότι εφόσον δεν συνυπάρχει ηπατική φλεγμονή (αύξηση των τρανσαμινασών) δεν υφίσταται ανάγκη θεραπευτικής αντιμετώπισης της παθήσεως αυτής.

Όταν όμως συνυπάρχει ηπατική φλεγμονή και πιθανότητα κίρρωσης έστω και μετά από πολλά χρόνια, ο ασθενής είναι απαραίτητο να διορθώσει ορισμένα πράγματα που ίσως συνηγορούν υπέρ της παρουσίας της νόσου, όπως παραδείγματος χάριν :

Α. Nα χάσει κιλά αν είναι υπέρβαρος.

Β. Nα προσπαθήσει να έχει καλό έλεγχο του σακχαρώδους διαβήτου του, της υπέρ-χοληστεριναιμίας, υπέρ- τριγλυκεριδαιμίας ή άλλου μεταβολικού συνδρόμου (π.χ. υποθυρεοειδισμός κτλ. ) που πιθανόν να έχει.

Γ. Nα αποφεύγει τυχόν φάρμακα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν λιπώδη διήθηση του ήπατος.

Δ. Και φυσικά να σταματήσει την υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών αν αυτή υφίσταται.